تمشک تلخ

...

ثمره — Sat, 05 Nov 2011 10:07:30 GMT

....

...

ثمره — Sat, 05 Nov 2011 10:07:30 GMT

....

تعطیل

ثمره — Fri, 20 May 2011 21:51:55 GMT

نویسنده این وبلاگ خودش تعطیل شده‌است. خودِ خودش. امروز صبح که از خواب بیدار شد، بیدار که نه، از تخت‌خوابی که تا صبح به امید خوابیدن، رویش از این دنده به آن دنده چرخیده‌بود، بلند شد، و وقتی توی آینه دستشویی به خودش نگاه کرد، دستش آمد که تعطیل شده. تعطیلِ تعطیل.

تا بعد!

دل بیمار

ثمره — Fri, 13 May 2011 22:04:17 GMT

روزهایی هم هستند که وقتی آدم هنوز درست درمان از خواب بیدار نشده و حتا فرصت نکرده از این پهلو به آن پهلو شود، یک آهنگی، شعری، جمله‌ای، از نمی‌دانی کجا، می‌آید مدام در ذهن می‌چرخد و هر کاری می‌کنی دست بردارد و برود، نمی‌رود. حالا فکر کن جمله‌هه این باشد که "بیمار خنده‌های توام، بیشتر بخند" ... بعد هرچه سعی می‌کنی به روی خودت نیاوری، هرچه سعی می‌کنی با دلت از راه منطق وارد شوی و بگویی "ببین دل جان! بیمار بودن که خوب نیست که، بیمارِ خنده‌های کسی بودن که دیگر از هر نوع بیماری‌ای بدتر، درمان نمی‌شود که به این راحتی‌ها. دل عزیز! ببین الان چقدر سالمی، یادت بیاید چقدر با هم زحمت کشیده‌ایم برای این سلامت، چقدر هر بار آمده‌ای بلرزی من نگذاشته‌ام، پیشگیری کرده‌ام که کار به بیماری و دوا درمان نرسد، حالا بیا و رحم کن و بی‌خیال شو." اما نمی‌شود که نمی‌شود. آخرش هم که از همان اول معلوم است چه می‌شود. بلند می‌شوی و در تمام روز زیر لب زمزمه ‌می‌کنی: "بیمار خنده‌های توام، بیشتر بخند". حتا اگر مخاطب نداشته باشد.

با مادر طبیعت

ثمره — Sat, 07 May 2011 15:46:00 GMT

من از آن زنهاییام که با دستورهای آشپزی و برنامههای آشپزی تلویزیونی میانه ندارند. هیچ خوش ندارم کسی بهم بگوید چه مقدار از چی را با چه مقدار از چی .....آشپزی برای من، نقاشی رها و آزاد تخیلی است که خودم هم در آن تاثیر دارم. حسوحال امروزم در برنامه غذایی امروزم باید معلوم باشد. باید ببینم روحم امروز به کدام مواد خوراکی، به چه مقدار و ترکیبی، شبیه است. وحشت نکنید! برای خانوادهمان همان غذاهای کلاسیک ایرانی را می پزم. این تابلوهای رها و منوهای سیال ذهن را فقط برای خودم درست میکنم. معمولا خلوت خودم با سبزیجاتم را خیلی هم با کسی به اشتراک نمی گذارم مگر اینکه خودشان بخواهند.اگر نظریه تناسخ واقعیت داشت، حدس میزدم در زندگی قبلی یک آشپز چینی بودهام. عشقم این است که سبزیجات مختلف را سرهم کنم و به ترکیبات تازهای برسم. نمیدانم این به کدام ژن آدمیزاد مربوط است ولی به راحتی میدانم که چه سبزیجاتی با هم جواب میدهند و چه طعمهایی ترکیبشان با هم طعم بهتری درست میکند.

روزهایی که حالم خوب نیست و آدمیزادگان غمگینم کردهاند مهارت پختن این غذاهای کوچک خوب کمکم میکند. اول صبح خودم میروم خرید و با وسواس ترکیباتی را که میخواهم مخلوط کنم انتخاب میکنم . لذتی که خیلی از زنها در مغازههای لباسفروشی میبرند من در مغازههای سبزی فروشی میبرم. وقت تلف میکنم و آزادانه میچرخم. فکر میکنم چی به چی میآید. فعل آمدن برای من بیشتر از اینکه درباره لباس کاربرد داشته باشد درباره طعم و رنگ مواد غذایی دارد. باورکنید وسواس و خیره شدن در سبزیجات مختلف، مثل یک سفر درونی جذاب است. جذابیت دیگر این روزهای سرآشپزمخصوص بودن ، لحظه شکوهمندی است که غذا آماده شده و باید فکر کنی از طبقه ادویه جاتت چی بهش اضافه کنی کامل میشود: گل پر، رزماری، آویشن، پودرسیر، دارچین، زنجبیل،..... انتخابی حساس و دوستداشتنی که خستگی همه انتخابهای سخت زندگی را از تنت در میآورد.

روزهای تلخ، پختن این منوی مخصوص سبزیجاتی، مثل یک دل سیر درد دل کردن با مامان طبیعتم است. مثل این است که مادر طبیعت بهم بگوید من همیشه این دور و برم. میتوانی روی من حساب کنی. اصولا روزهای تلخ، غذایی که آدم میخورد باید مزه کوه بدهد، مزه دریا یا سبزه.

ساکن سیال

ثمره — Fri, 29 Apr 2011 22:39:48 GMT

وقتی که ذهن تان در طول سالیان سال، سیال باشد (چه واج آرایی ای شد!)؛ شبیه این است که روی یک تسمه ی متحرک (از این فرودگاهی ها) ایستاده اید و دارید “مفاهیم” را نگاه می کنید. زاویه دیدتان که عوض می شود، مفاهیم برایتان عوض می شوند. چون شما را به “حقیقت مطلق” راهی نیست و فقط برداشت شما از حقیقت با شماست. در طول حرکت، چیزهای جدیدی هم می بینید که در موقعیت قبلی نمی دیدید و چیزهایی هم از دیدتان خارج می شود. کافی است در یک لحظه ی تصادفی از زمان یکی از این چیزها- برداشت های جدید از مفاهیم قدیم یا خود ِ مفاهیم جدید یا مفاهیم قدیم ِ دست نخورده- برایتان خیلی مهم تر از آن دیگر چیزهایی که هستند یا بودند؛ جلوه کند. به همین راحتی شما آن چیز-گرا می شوید! انسان گرا، اخلاق گرا، خدا گرا، لذت گرا، … چند بار که روی تسمه دور زدید، خسته می شوید و می آیید وبلاگتان را با این خزعبلات آپدیت می کنید. اصلا وبلاگ جان می دهد برای حرف های خزعبل ِ نیمه شب و دم صبح ِ خواب ندیده.

ظرفیت پذیرش حقیقت

ثمره — Sat, 23 Apr 2011 06:41:27 GMT

در ازای طلب صداقت از کسی، باید خود هم، توان پذیرش‌ صداقت را داشته باشیم. جریان به آن سادگی نیست که از کسی بخواهیم تمام واقعیت‌ها را بدون پرده بگوید، اما خود، ناتوان از درک واقعیات، از این فرصت استفاده کرده و هر کاری که دلمان می‌خواهد انجام دهیم بدون در نظر گرفتن اینکه، فرد صادق، در بیان واقعیت، از خود گذشتگی کرده است. بهایی که در ازای شنیدن واقعیت به خاطر صداقت باید بپردازیم، هضم آن و کنار آمدن با آن است. که تا زمانی که چنین واکنشی رخ ندهد، صداقت به خفا خواهد رفت.

از این رو، پیش از طلب صداقت از کسی، باید از خود بپرسیم که آیا ظرفیت پذیرش صداقت را داریم؟

برای شما

ثمره — Sat, 16 Apr 2011 09:32:16 GMT

عشق و نفرت قدرت خود را از یک‌جا می‌گیرند؛ از فراموش نکردن. انگار هیچ چیز در درون آدم قوی‌تر از چیزی نیست که هرگز فراموش نمی‌شود. اصلا بگذار این‌طور برایت بگویم: عشق چیزی نیست جز فراموش نکردن؛ عشق تنها به یادداشتن است، نگهبانی خاطره است.

بخاطر همه ی پیغامهای تبریک و شادباش برای پست قبل متشکرم. محبت شما را فراموش نمی کنم.

در سال 90

ثمره — Sat, 09 Apr 2011 09:16:53 GMT

ما خواهرها بیشتر خودمان را منتسب به مادر میدانیم تا خانوادهی بزرگ پدری! شاید علتش رابطهی بهتری است که با مادرمان داریم تا پدرمان. در خانوادهی مادری من 90 سال است که پسری به دنیا نیامده. پدربزرگم که پانزده سال پیش، در سن هفتادوپنج سالگی از دنیا رفت، تک فرزند بود و مادرم را داشت و بس.مادرم هم چهار دختر به دنیا آورد و هرگز صاحب پسر نشد. اینها را گفتم که بگویم تا چند ماه دیگر خانواده ما بعد از این همه سال صاحب یک پسر میشود. خواهر سومم که زنی بغایت مهربان و نازنین است، یک پسر سالم در راه دارد. این بچه دارد درمیان موج عظیمی از شادمانی و مهر و عشق پا به دنیا میگذارد.ما خواهرها، مادر و پدرم که در سنین بالای شصت، لذت نوهدار شدن را برای اولین بار می چشند، خانوادهی همسرش که فرزند خودشان هم تکپسر است، دوستان و همکارانشان که صمیمانه به آنها عشق میورزند، همه و همه منتظر آمدن این بچه هستند. به نظرم این بچه استعداد غریبی در شاد کردن دیگران خواهد داشت. دست و دل باز خواهد بود و همیشه بیشتر از سنش خواهد فهمید. بله.بیست سال دیگر، یک پسر جوان و زیبا و مهربان که همهی خوبیهای عالم در او جمع است و قدش دو وجب از من بلندتر است، به خانهی خالهاش میآید و گلهها و شکایتهای معمول پسرهای جوان از پدر و مادرشان را برایم میآورد؛ شک ندارم که خانهام پاتوقش خواهد شد. جایی امن و راحت برای نشستن و با دوستانش خوش بودن؛ جایی برای بدست آوردن دل دوست دخترش و جایی برای خلوت کردن با نامزدش؛ جایی برای نشستن و ساعتها در ارامش مطلق خواندن و موسیقی شنیدن و نوشتن. جایی برای اینکه اولین تجربههایش را در رانندگی با اتومبیل پدرش در آن مخفی کند، جایی برای گریستن در اولین تجربه عشقورزی! این پسر شیرین، بلند قد، باهوش و چشم و ابرو مشکی که از مهربانی به مسیح خواهد رفت، تنها خواهرزاده من است.

نامش را «رهام» خواهیم کرد که اصالت و نجابت پهلوانان ایرانی را بر پیشانی داشته باشد.

خاله میشویم!

گره کور

ثمره — Tue, 05 Apr 2011 19:01:49 GMT

خدایا!

سپاس که داری وقت میذاری و با انگشتان و دندانهای مبارکت دانه دانه به صلاحدید خودت این گرههای بهظاهر کور کاموای زندگی ما را باز میکنی.

لطفا ادامه بده...

و گرنه کل زندگی ما بدجوری گوریده میشود.